Parijs in augustus

Laat alles vallen wat je in je handen hebt, laat je medereizigers in de trein voor wat ze zijn, laat je Netflix-serie even lopen en kijk het zo weer terug – want hier volgt een belangrijke mededeling. Lieve mensen, soms, héél soms… ben ik stiekem best trots op Parijs. 

 

Op dat soort momenten scheur ik op mijn scootertje Parijs door als een visje door wonderlijk en kleurrijk koraal en begroet ik de Notre-Dame in de ochtend en het Louvre in de avond als mijn meest geliefde statige vrienden in een dynamische wereldstad.

Op die dagen glunder ik bij het zien van de romantische lantaarns op de Pont-Alexandre III, begrijp ik niet hoe mensen een leven kunnen leiden zonder een echte Franse boulangerie en prijs ik me gelukkig als ik ga lunchen op de plek waar Owen Wilson in Midnight in Paris op zijn oldtimertje wachtte om van de lichtstad te genieten.

Dan bestel ik trots een glaasje wijn met een kaasje op de heuvels van Montmartre, slaak ik kreetjes van geluk als ik weer een verborgen steegje ontdek in het Quartier Latin en heb ik medelijden met de arme Hollanders die na een fietstoer met mij door de mooiste stad ter wereld weer naar huis moeten.

Laatst nog besloten de Fransman en ik om tien voor tien in de avond de lichtjes van de Eiffeltoren te bewonderen – en waren we er nog op tijd ook. ‘Ik begrijp best dat dit de stad van de liefde wordt genoemd’, zei ik trots, terwijl de innig omarmde stelletjes op verlaten boulevards aan ons voorbijtrokken, er zachte jazzmuziek klonk en Parijs genoot van hoe mooi ze ’s avonds is.

MAAR DIT IS ALLEMAAL SCHIJN.

eiffeltoren

Zodra juli van de kalender is verdwenen, pakt Parijs massaal haar koffers om naar Zuid-Frankrijk, Italië, Spanje, Portugal of Normandië te gaan. Zodra het augustus is, zijn de straten verlaten, kun je langer dan een minuut in het verkeer rijden zonder een bijna-doodervaring te hebben en kun je dus gewoon voor de deur parkeren (een onbeschrijfelijke luxe, mensen, realiseer u dat).

In augustus zijn er eenhoorns in de stad, regenbogen met aan het einde een pot met goud, vlinders overal in een constant schitterend zonnetje. Hoewel elke winkel of brasserie in de stad dicht is, waan je je in een roman van Hemingway, in een schilderij van Monet of een liedje van Aznavour.

Mon dieu, Paris, mon amour, fluister je Parijs passioneel in haar oor, wat ben je fantastisch mooi, ik zal je nooit verlaten, geloof mij maar, nooit.

But we are like the dreamer who dreams and then lives inside the dream. En het is september. En augustus komt pas over een jaar terug, een HEEL JAAR zeg ik jullie. En tot die tijd moeten we leven met het gif dat zich als in een slang kronkelend over de stad verspreidt…

Een leven tussen de Parijzenaren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s